ஹரன் பிரசன்னா

தமிழ்நாட்டில் புதிய திரைப்படங்களுக்கு ஒரு வார காலத்திற்கு காலை 6 மணிக் காட்சியையும் இனி அனுமதிக்கலாம் என்ற அறிவிப்பை நான் ஆதரிக்கிறேனா என்று கேட்டால், இல்லை. அதே சமயம், இதனை இத்தனை ஆவேசமாக எதிர்க்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

—
Advt.
வாசித்துவிட்டீர்களா? அந்தக் காலப் பக்கங்கள் பாகம் 8. சுவாசம் வெளியீடு.

பல வருடங்களுக்கு முன்பாகவே காலை 4 மணி, 3 மணி, முதல் நாள் நள்ளிரவு 12 மணி என்று பல்வேறு நேரங்களில் முதல் காட்சிகள் திரையிடப்பட்டு வந்த வரலாறு நமக்கு உண்டு. அவற்றையெல்லாம் இப்போதுதான் நிறுத்தி, கடந்த சில வருடங்களாக ஓரளவுக்குக் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்திருக்கிறோம்.

காலை 6 மணிக்கு ஒரு காட்சியை அனுமதிப்பது என்பது அரசின் முடிவு. திரைப்படம் என்பது கேளிக்கை சார்ந்தது, அதற்கு இத்தகைய சிறப்புச் சலுகை தேவையா என்ற கேள்வி எழலாம். ஆனால், திரைப்படத்தை வெறும் கேளிக்கை என்ற வட்டத்துக்குள் மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாத நிலையில் இன்று இருக்கிறோம். திரைப்படமும் தொலைக்காட்சியும் உருவாக்கும் வணிகம் மிகப் பெரியது. அதை நம்பியிருக்கும் வாழ்வாதாரங்களைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டால், இந்தக் காலை 6 மணி காட்சி என்பது டாஸ்மாக் போன்றோ, வேறு போதை கலாசாரங்களைப் போலவோ அத்தனை மோசமான ஒன்றல்ல.

விருப்பமிருந்தால் நீங்கள் போய்ப் பார்க்கலாம். இல்லையென்றால் தவிர்த்துவிடலாம். அதுவும், ஒரு வருடத்தில் வெளியாகும் இருநூறு திரைப்படங்களில் பத்து முதல் பதினைந்து திரைப்படங்களே பெரிய அளவில் வெற்றி பெறுகின்றன. அந்தப் படங்களுக்கு மட்டுமே இந்தக் கூடுதல் காட்சி வாய்ப்பு கிடைக்கப் போகிறது. எனவே‌இதை உயிர் போகும் பிரச்சினையாகக் கருத வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

அதிலும், ஒரு திரைப்படம் வெளியாகி மூன்றே மணி நேரத்தில் இணையத்தில் திருட்டுத்தனமாகப் பார்க்கக் கிடைத்துவிடுகிறது. இத்தகைய சூழலில், அந்த நான்கைந்து நாட்களில்தான் ஒரு திரைப்படத்தின் தியேட்டர் வியாபாரம் அடங்கியிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

திரையரங்குகளுக்குச் சென்று திரைப்படம் பார்ப்பவர்களின் எண்ணிக்கையும் நாளுக்கு நாள் குறைந்துகொண்டேதான் போகும். சில திரைப்படங்கள் பெரிய வெற்றியைப் பெறும்போது குடும்பமாகச் சென்று பார்ப்பார்கள். அதுவும் ஒரு கொண்டாட்டத்துக்காகத்தான். இதைத் தாண்டி, காலை ஆறு மணிக்கு அத்தனை பேரும் திரையரங்குகளை நோக்கி ஓடப்போவதில்லை.

அதுமட்டுமல்ல, அத்தனை திரைப்படங்களும் OTT-யில் வந்த பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற மனநிலைக்கு இப்போதே பெரும்பாலானவர்கள் வந்துவிட்டார்கள். எனவே, இந்தக் காலை 6 மணி காட்சியை வரவேற்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றாலும், கடுமையாக எதிர்க்கவும் தேவையில்லை. மையமாக (கமல் மய்யமல்ல) இருப்போம்!

ஜெயமோகனின் ஆலம் நாவல் வாசித்தேன்.

நாவலின் ப்ளஸ் பாயிண்ட் என்ன என்று பார்த்தால், கிட்டத்தட்ட நான்கு மணி நேரத்தில் படித்து முடித்தேன் என்பதுதான். தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை விறுவிறுப்பாகவே இருக்கிறது.

ஆனால், இது ஒரு இலக்கிய நாவலைப் போல இருக்கிறதா என்றால் இல்லை. இதற்கான காரணம், இது நாவலாக எழுதப்படாமல் ஒரு வலைத் தொடராக எழுதப்பட்டு, பின்னர் நாவலாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று புரிந்துகொள்கிறேன்.

முன்பு அனல் காற்று வாசித்தபோதும் எனக்கு இப்படி ஒரு எண்ணம் எழுந்தது. நாவலாக எழுதப்படும் ஜெயமோகனின் எழுத்துகளை விட, இப்படி எழுதப்படும் நாவல்கள் தேவையே இன்றி அதீத வேகத்தில், எந்தவிதத் தர்க்கமும் இன்றி, ஒரு இலக்கிய நாவலுக்குரிய ஆழத்தை விட்டுச் செல்கின்றன என்பதே என் மனப்பதிவு. இந்த நாவலில் அது பல மடங்கு எனக்குத் தெரிந்தது.

அதேபோல், நிறுத்தி நிதானமாக அழுத்தமாகச் சொல்லப்பட வேண்டிய விஷயங்கள் எல்லாம் மறைக்கப்பட்டு, சினிமாவுக்கே உரிய அடுத்தடுத்த காட்சிக்கான பரபரப்பு தோன்றும் வகையில் நாவல் முழுக்க எனக்குத் தென்பட்டது. ஒருவேளை வலைத் தொடருக்காக எழுதப்பட்டது என்ற ஆழ்மனப் பதிவில் நான் படித்ததால் எனக்கு அப்படித் தோன்றியிருக்கலாம்.

ஆனாலும், ஜெயமோகனின் பல முக்கியமான நாவல்கள் தரும் அழுத்தம் இதில் இல்லை. பல வசனங்கள், குறிப்பாக வார்த்தைத் தேடல்கள், வேண்டுமென்றே ஒரு அதிர்ச்சியைத் தர வேண்டும் என்பதற்காகவே திணிக்கப்பட்டது போல் தோன்றின. அதாவது, அந்த வரிக்குரிய எதார்த்தமான வார்த்தைகளாக அவை இருந்திருக்கவில்லை. அதே சமயம், ஒரு திரைப்படமாகவோ வலைத் தொடராகவோ வந்தால் இந்த வார்த்தைகள் கண்டிப்பாகக் கவனிக்கப்படும் என்பதிலும் மாற்றம் இல்லை.

ஒரு பிராமணக் கதாபாத்திரம் வருகிறது. வெகு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. ஆனால், அந்தச் சுவாரஸ்யத்திற்காகவே அது பிராமணக் கதாபாத்திரமாகப் படைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. திரைப்படமாக யோசித்துப் பார்த்தால், இந்தக் கதாபாத்திரம் மற்ற எந்த ஒரு கதாபாத்திரத்தையும் விட மிகப் பிரமாதமாக மேலெழுந்து வந்திருக்கும்.

அதேபோல், இறுதிக் காட்சியில் சந்தானத்தைத் தேடி மடிப்பிச்சை ஏந்தி அம்மாவும் மகனும் நிற்கும்போது, ஏதோ ஒரு வகையில் சுஜாதாவின் கனவுத் தொழிற்சாலையின் இறுதி முடிவை எனக்கு ஞாபகப்படுத்தியது. இரண்டுக்கும் ஸ்நானப் பிராப்தியே கிடையாது. ஆனாலும், உள்ளார்ந்த ஓர் ஒற்றுமை எனக்குத் தோன்றியது. நாவலின் இறுதியில் இரண்டு நாவல்களும் ஒரே புள்ளியில் சந்தித்தன என்பதிலும் மாற்றமில்லை.

உண்மையில், இது திரைக்கதையாக வந்திருந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். நிச்சயம் நன்றாகவே இருந்திருக்கும். ஆனால், அதை வலைத் தொடராகப் பார்த்திருந்தால் எப்படி வந்திருக்கும் என்பதை என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை. ஏனென்றால், அது நடிக்கும் நடிகர்களையும் எடுக்கப்படும் விதத்தையும் சார்ந்தது.

நேரம் இருப்பவர்கள், ஒரு த்ரில்லர் திரைப்படத்தை இலக்கியப் பிரதியாக வாசித்துப் பார்க்கலாம் என நினைப்பவர்கள் வாசிக்கலாம். Don’t miss வகையறா என்ற நாவலுக்குள் இது வரவில்லை.

ஜெயிலர் 2 – உண்மையில் ட்ரெய்லர் பார்த்துவிட்டு கொஞ்சம்கூடப் பிடிக்காமல் அமைதியாக இருந்துவிட்டேன். திரைப்படம் பற்றிய பெரிய பரபரப்பும் இல்லை. ஆனாலும், முதல் காட்சி ரஜினியின் திரைப்படம் பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்பதற்காக புக் செய்தேன்.

கதையே இல்லாமல் ஒரு திரைப்படத்தைத் திரைக்கதை மற்றும் வசனங்கள் மூலம் எந்த அளவுக்கு உயரத்துக்குக் கொண்டு போக முடியும் என்பதற்கு இந்தப் படம் ஓர் உதாரணம். திரைக்கதையும் கூட வெறும் ட்விஸ்ட் மேல் ட்விஸ்ட்தான். தனியாக ஆழமான திரைக்கதை என்றெல்லாம் எதுவுமே இல்லை. ஆனால், தேர்ந்தெடுத்து நடிகர்களை நடிக்க வைத்ததன் மூலமும், அடுத்தடுத்து ஒவ்வொரு காட்சியிலும் நம்மைப் புன்னகைக்க வைக்கும் பஞ்ச் வசனங்களைப் படம் நெடுகத் தெளித்துவிட்ட வகையிலும், நெல்சன் இந்தத் திரைப்படத்தை எங்கோ உச்சிக்குக் கொண்டு போய்விட்டார்.

இன்றைய காலத் திரைப்படங்களில் சென்டிமென்ட் எந்த அளவுக்கு இருக்க வேண்டும், எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை நெல்சனிடம் இருந்து மற்ற இயக்குநர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இடைவேளைக்குப் பிறகு வரும் அந்த நெஞ்சைத் தொடும் காட்சி உண்மையிலேயே அபாரம்.

இடைவேளை வரும் ஹியூமர் காட்சிகள் – படம் போனதே தெரியவில்லை. யார் யாரெல்லாமோ ரஜினியைத் திட்டுவதெல்லாம் அருமையோ அருமை.

ரஜினிக்கு வயதாகிவிட்டது என்பதால், அவரை எந்த அளவுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டுமோ அந்த அளவுக்கு மட்டும் பயன்படுத்திவிட்டு, மற்ற நடிகர்களை வைத்தே ரஜினியின் ஸ்பேஸையும் கொண்டு வந்தது ஆச்சரியம். இனி ரஜினி திரைப்படங்களில் அடியாட்களாக மற்ற மொழி சூப்பர் ஸ்டார்கள் வருவார்கள் என்பது கிட்டத்தட்ட உறுதியாகிவிட்டது. அதிலும் சிவராஜ்குமார், மோகன்லால், ஹ்ரித்திக் ரோஷன் எல்லாம் இப்படி வருவது பார்க்கக் கொஞ்சம் பாவமாகத்தான் இருக்கிறது.

ஜெயிலர் பார்ட் 1-ஐப் போலவே, இடைவேளைக்குப் பிறகு பத்து நிமிடம் படம் கொஞ்சம் தொய்வடைந்ததும், சரி, அவ்வளவுதான் முடிந்தது என்று நினைத்தேன். ஆனால், எஸ்.ஜி.சூர்யா படத்தைத் தூக்கி நிறுத்திவிட்டார். அபாரமோ அபாரம்!

அதேபோல், கிளைமாக்ஸின் பத்து நிமிடக் காட்சி வழக்கமான ரஜினியின் கிளைமாக்ஸ் திரைப்படங்கள் போலவே இந்தப் படத்திலும் சரியாக வரவில்லை. ஆனால், அதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்லை. தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை ஒரு நொடி கூட விடாமல் படம் பட்டாசு. சாதாரணமாகவே இரண்டு முறை பார்க்கலாம். ரஜினி ரசிகர்கள் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் பார்க்கலாம்.

லாஜிக் எதிர்பார்ப்பவர்கள் இந்தப் படத்தைப் பார்க்காமல் இருப்பது நல்லது எங்கெல்லாம் லாஜிக் இல்லையோ அங்கெல்லாம் அவர்களே டயலாகாக வைத்துத் திட்டிக்கொண்டு அடுத்த காட்சிக்குப் போய் விடுகிறார்கள். நீங்களே உங்கள கலாச்சிக்கிட்டா நாங்க எப்படி கலாய்க்கிறது மொமென்ட்.

படம் நெடுகிலும் பின்னணி இசை என்ற பெயரில் எதையாவது ஒலிக்கவிடாதீர்கள் என்று அனிருத்துக்கு யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள் போல. மிகவும் அடக்கி வாசித்திருக்கிறார். தேவையான இடங்களில் கலக்கிவிட்டார். பல இடங்களில் மௌனமாகவும் இருந்திருக்கிறார்.

ஒட்டுமொத்தமாக, கதையே இல்லாமல் வசனங்களுக்காகவே இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்க வேண்டும். படத்தின் ஹீரோ வசனம் எழுதியவர்தான். அதிலும் அந்த ஹ்யூமர் நோ சான்ஸ். படம் தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை இப்படி மனம் விட்டு ஒரு தமிழ்ப் படத்தை பார்த்து நாளாகிவிட்டது. அதிலும் அனைத்து நடிகர்களும் கலக்கி விட்டார்கள்.

விஸ்வநாதன் & சன்ஸ்

நான் மிக மோசமாக இருக்கும் என்று நினைத்திருந்தேன். அத்தனை மோசமில்லை.

நான் சொல்வது உங்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்கலாம். சில 18+ வசனங்களையும் தாண்டி, இது ஒரு நல்ல குடும்பப் படம்தான்.

ஆனால், படத்தில் சில பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன.

முதலாவது, சூர்யாவுக்கு நடிக்கவே வரவில்லை. சிவகுமாருக்குப் போட்டியாக எல்லாக் காட்சிகளிலும் உம்மென்று இருக்கிறார்.

இரண்டாவது, மம்தா பைஜு. நிகரற்ற அழகு. க்யூட். சமந்தாவுக்கு அடுத்து தமிழ் சினிமா கண்டிருக்கும் மிகச் சிறந்த அழகிகளில் ஒருவர். மலையாளப் படங்களில் பட்டையைக் கிளப்பிக் கொண்டிருக்கும் அவரைத் தமிழில் இப்படி ஓவராக்ட் பண்ண வைத்திருப்பது பெரிய கொடுமை. அவர் இதில் மிகக் கவனமாக இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், தமிழ்த் திரையுலகம் அவரைப் பாழாக்கிவிடும்.

மூன்றாவது, ராதிகா மண்டையைப் போட்ட பிறகு வரும் காட்சிகள் அனைத்துமே படு அபத்தம். ஏன்டா இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்கிறோம் என்ற எரிச்சலே வந்துவிடுகிறது. டப்பிங் படம்‌ பார்ப்பது போன்ற பிரமை.

ஆனால், ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு இந்தித் திரைப்படம் பார்ப்பதைப் போன்ற ஃபீலைக் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள்.‌‌அத்தனை ரிச்நெஸ்.

சூர்யாவுக்குப் பதிலாக வேறு ஒருவர் நடித்திருந்தால், படம் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

ஆனால், படத்தில் பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. இறுதியில் இருவரும் சேர்ந்துவிட்டார்கள் என்று காட்டி வயித்தெரிச்சலைக் கொட்டாமல், மிக டீசன்ட்டாக – ரொம்பவும் இழுத்துச் சாவடித்து – முடித்திருக்கிறார்கள்.

ஓரளவு பார்க்கக்கூடிய ஒரு திரைப்படம்தான் இது.

பெத்தலகேம் குடும்ப யூனிட் (M) – வெகு சில திரைப்படங்களில் மட்டுமே காதலிக்கும் நாயகனும் நாயகியும் சேர வேண்டும் என்று நமக்குத் தோன்றும். அப்படி எனக்கு இதற்கு முன்பு சில படங்களில் தோன்றியதுண்டு. ஒன்று, காதலுக்கு மரியாதை. ஏனோ ஷாலினியின் முகத்தைப் பார்க்கும்போதே அவர் காதல் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று மனதுக்குள் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது. கிட்டத்தட்ட தமிழ்நாட்டில் அத்தனை பேருக்கும் அது தோன்றியிருக்கும் என நினைக்கிறேன். என்னுடன் அப்போது வேலை பார்த்த என் வயதுடைய நண்பர்கள் அனைவரும், கல்யாணம் செஞ்சா ஷாலினியை மாதிரி ஒரு பெண்ணைத்தான் கல்யாணம் செய்யணும் என்று உறுதியோடு இருந்தார்கள். (நான் அல்ல!)

அதேபோல், இன்னொரு திரைப்படம் ‘கோதி பன்னா சாதாரண மைக்கட்டு’ என்ற கன்னடத் திரைப்படம். (தமிழில் 60 வயது மாநிறம் – இதை நான் பார்க்கவில்லை) படத்தின் மூலக்கதை காதலுடன் தொடர்புடையதல்ல. ஆனால், அந்தப் படத்தில் ரக்ஷித் ஷெட்டியும் அவர் காதலிக்கும் பெண்ணும் கல்யாணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று மனதாரத் தோன்றிவிட்டது.

அதேபோல், குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய இன்னொரு மலையாளத் திரைப்படம் ‘ஒழிமுறி’. படத்தின் மூலக்கதை வேறு என்றாலும், அந்தப் படத்தில் அவர்கள் இருவரும் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்கிற எண்ணம் தோன்றியது.

இப்போது ‘பெத்லகேம் குடும்ப யூனிட்’ அந்த எண்ணத்தை வலுவாக விதைத்தது. அத்தனை அழகாக, ரசித்து ரசித்துப் படத்தை எடுத்திருக்கிறார்கள். அப்பட்டமான எளிமைதான் பிரம்மாண்டத்தின் உச்சம் என்பதை வலுவாக நிரூபித்திருக்கிறார்கள் மலையாளிகள். ஒட்டுமொத்த மலையாளத் திரையுலகமும் கேரளமும் இந்தப் படத்தைக் கொண்டாடியதில் ஆச்சரியமே இல்லை.

சிறிய சிறிய காட்சிகள் கூடக் கண்ணை விலக விடாமல் சுவாரஸ்யமாக இருந்தன. படத்தின் தொடக்கக் காட்சி முதல் இறுதிக் காட்சி வரை எந்தக் காட்சியையும் விட்டுவிடவே தோன்றவில்லை. ஃபீல் குட், மீண்டும் ஃபீல் குட், பிறகும் ஃபீல் குட் என்று பார்த்து பார்த்து அமைத்திருக்கிறார்கள். லேசாகச் சோகமான காட்சி வந்துவிட்டால்கூட, அடுத்த காட்சியிலேயே அனைவரையும் புன்னகைக்க வைக்க வேண்டும் என்ற முடிவுடன் படத்துக்குத் திரைக்கதை எழுதியிருக்கிறார்கள். கோவா காட்சிகள் அதில் உச்சம்.

கிளைமாக்ஸ் காதலுக்கு மரியாதையை நினைவூட்டியது. அதேபோன்ற மிக எளிமையான கிளைமாக்ஸ்.

மமிதா பைஜு அசத்துகிறார். அவர் முகம் வாடினால் நமக்கும் மனது வாடி போய் விடுகிறது அவர் சந்தோஷமாக இருந்தால் அப்படியே வைப் அள்ளிக் கொள்கிறது. நிவின் பாலியின் அலட்டல் இல்லாத யதார்த்தமான நடிப்பும் அவரது முக பாவமும் படத்தை எங்கேயோ கொண்டு போய் விட்டன. எத்தனை எத்தனை இளைஞர்கள் நடிக்கிறார்கள்! அத்தனை பேரும், ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் அசத்தி விட்டார்கள். படம் முழுக்க இளமை கொப்பளிக்கிறது.

வழக்கம்போலப் படம் முழுக்க முழுக்கக் கிறிஸ்தவ மயம். கிறிஸ்தவப் பையன்கள் இந்துப் பெண்ணைக் காதலிக்கிறார்கள். ஆனால், கேரளத்தில் என்ன வேண்டுமானாலும் எடுப்பார்கள் என்பதால் தமிழைப் போலப் பயப்பட வேண்டியதில்லை. அதே சமயம் கேரளத் திரையுலகம் முழுமையாகக் கிறிஸ்தவமயமாகிவிட்டது என்பதை மறுக்கவும் முடியாது.

அதேபோல் குடிப்பதை நார்மல் செய்து அதுவும் போதாமல் குடிக்காவிட்டால் தவறு என்ற அளவுக்குத் திரைப்படங்கள் வர ஆரம்பித்தது விட்டன. இந்த படமும் அதில் ஒன்று. ஒரே ஒரு ஆறுதல் ஹீரோ காதலுக்காகக் குடியை நிறுத்துவது மட்டும்தான். ஆனால் பெண்கள் குடிப்பது தவறே இல்லை என்பது போன்ற காட்சிகள் அனைத்துப் படங்களிலும் வரத் தொடங்கிவிட்டன, இந்த படத்திலும்.

மொத ராத்திரி – நல்ல முயற்சிதான்; நன்றாகவே இருக்கிறது. ஆனால் ஓவர் ஹைப்ட்.

படத்தின் முதல் பாதி படுவேகம் மற்றும் சுவாரஸ்யம். அங்கங்கே புன்னகை, ஆச்சரியம் என கலந்தடித்து அசத்தி விட்டார்கள். தமிழில் இப்படி ஒரு திரைப்படமா என்று தோன்றியது. கிட்டத்தட்ட நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தை காணோம் படத்தை பார்க்கும் போது ஏற்பட்ட அதே அனுபவம்.

ஆனால், இரண்டாம் பாதி ஒரே இடத்தில் நின்று, மிக நீண்ட கிளைமாக்ஸாகிப் பொறுமையைச் சோதித்து விட்டது. அதுவும் இறுதிக் காட்சிகள் எல்லாம் இப்படித்தான் நடக்கப் போகிறது என்று தெரிந்த பின்பு பார்ப்பது பெரும் அவஸ்தையாகிவிட்டது.

படத்தில் பெண்கள் வரும் காட்சிகள் அனைத்துமே மிகச் சிறப்பு. உண்மையில், படத்திற்கு மகுடம் அவைதான்.
இதற்கு நேர்மாறாக, ஆண்கள் வரும் காட்சிகள் ஒரேபோல் இருந்து, நம்பகத்தன்மை இல்லாமல் பெரிய தொய்வை ஏற்படுத்திவிட்டன.

ஜாதி ரீதியான காட்சிகள் இந்தப் படத்தில் தேவையே இல்லாமல் திணிக்கப்பட்ட உணர்வு. அப்படி எதுவும் சமூகத்தில் நடக்கவில்லை என்று சொல்லவில்லை, நிச்சயம் நடக்கிறது, ஆனால் இந்தப் படத்துக்கு அது கொஞ்சம் அந்நியமாகத் தான் இருந்தது.

படத்தின் கதாநாயகன் ஜாதியால் பாதிக்கப்படுகிறான் என்றாலும், அதற்காகப் படத்துடன் தொடர்பே இல்லாமல் இன்னொரு ஜோடியை வைத்து வேண்டுமென்றே ஜாதிக் காட்சிகளைத் திணித்ததைத் தவிர்த்திருக்கலாம்.

ரிஷிகாந்தின் நடிப்பு மிக அருமை. கதாநாயகி – ஒரே அழுவாச்சி!

பல வசனங்கள் சுத்தமாகப் புரியவில்லை. திருநெல்வேலிக்காரர்கள் வேகமாகப் பேசுவார்கள்தான். அதற்காக இப்படிப் புரியாமலேயே பேசுவார்கள் என்பதில்லை. ஒரு கட்டத்தில் பொறுமை இழந்து போய் சப்டைட்டில் வைத்துப் பார்த்தேன். ச்சே!

இயக்குநர் நானும் உங்களில் ஒருவன்தான் என்று ஜாதி எதிர்ப்பு இயக்குநர்களுக்குக் கோடு காட்டி இருக்கிறார் என நினைக்கிறேன். இவரது அடுத்தடுத்த படைப்புகள் இதே பாதையில்தான் இருக்கும் என்பது உறுதி.