ஹரன் பிரசன்னா

ஜெயிலர் 2 – உண்மையில் ட்ரெய்லர் பார்த்துவிட்டு கொஞ்சம்கூடப் பிடிக்காமல் அமைதியாக இருந்துவிட்டேன். திரைப்படம் பற்றிய பெரிய பரபரப்பும் இல்லை. ஆனாலும், முதல் காட்சி ரஜினியின் திரைப்படம் பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்பதற்காக புக் செய்தேன்.

கதையே இல்லாமல் ஒரு திரைப்படத்தைத் திரைக்கதை மற்றும் வசனங்கள் மூலம் எந்த அளவுக்கு உயரத்துக்குக் கொண்டு போக முடியும் என்பதற்கு இந்தப் படம் ஓர் உதாரணம். திரைக்கதையும் கூட வெறும் ட்விஸ்ட் மேல் ட்விஸ்ட்தான். தனியாக ஆழமான திரைக்கதை என்றெல்லாம் எதுவுமே இல்லை. ஆனால், தேர்ந்தெடுத்து நடிகர்களை நடிக்க வைத்ததன் மூலமும், அடுத்தடுத்து ஒவ்வொரு காட்சியிலும் நம்மைப் புன்னகைக்க வைக்கும் பஞ்ச் வசனங்களைப் படம் நெடுகத் தெளித்துவிட்ட வகையிலும், நெல்சன் இந்தத் திரைப்படத்தை எங்கோ உச்சிக்குக் கொண்டு போய்விட்டார்.

இன்றைய காலத் திரைப்படங்களில் சென்டிமென்ட் எந்த அளவுக்கு இருக்க வேண்டும், எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை நெல்சனிடம் இருந்து மற்ற இயக்குநர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இடைவேளைக்குப் பிறகு வரும் அந்த நெஞ்சைத் தொடும் காட்சி உண்மையிலேயே அபாரம்.

இடைவேளை வரும் ஹியூமர் காட்சிகள் – படம் போனதே தெரியவில்லை. யார் யாரெல்லாமோ ரஜினியைத் திட்டுவதெல்லாம் அருமையோ அருமை.

ரஜினிக்கு வயதாகிவிட்டது என்பதால், அவரை எந்த அளவுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டுமோ அந்த அளவுக்கு மட்டும் பயன்படுத்திவிட்டு, மற்ற நடிகர்களை வைத்தே ரஜினியின் ஸ்பேஸையும் கொண்டு வந்தது ஆச்சரியம். இனி ரஜினி திரைப்படங்களில் அடியாட்களாக மற்ற மொழி சூப்பர் ஸ்டார்கள் வருவார்கள் என்பது கிட்டத்தட்ட உறுதியாகிவிட்டது. அதிலும் சிவராஜ்குமார், மோகன்லால், ஹ்ரித்திக் ரோஷன் எல்லாம் இப்படி வருவது பார்க்கக் கொஞ்சம் பாவமாகத்தான் இருக்கிறது.

ஜெயிலர் பார்ட் 1-ஐப் போலவே, இடைவேளைக்குப் பிறகு பத்து நிமிடம் படம் கொஞ்சம் தொய்வடைந்ததும், சரி, அவ்வளவுதான் முடிந்தது என்று நினைத்தேன். ஆனால், எஸ்.ஜி.சூர்யா படத்தைத் தூக்கி நிறுத்திவிட்டார். அபாரமோ அபாரம்!

அதேபோல், கிளைமாக்ஸின் பத்து நிமிடக் காட்சி வழக்கமான ரஜினியின் கிளைமாக்ஸ் திரைப்படங்கள் போலவே இந்தப் படத்திலும் சரியாக வரவில்லை. ஆனால், அதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்லை. தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை ஒரு நொடி கூட விடாமல் படம் பட்டாசு. சாதாரணமாகவே இரண்டு முறை பார்க்கலாம். ரஜினி ரசிகர்கள் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் பார்க்கலாம்.

லாஜிக் எதிர்பார்ப்பவர்கள் இந்தப் படத்தைப் பார்க்காமல் இருப்பது நல்லது எங்கெல்லாம் லாஜிக் இல்லையோ அங்கெல்லாம் அவர்களே டயலாகாக வைத்துத் திட்டிக்கொண்டு அடுத்த காட்சிக்குப் போய் விடுகிறார்கள். நீங்களே உங்கள கலாச்சிக்கிட்டா நாங்க எப்படி கலாய்க்கிறது மொமென்ட்.

படம் நெடுகிலும் பின்னணி இசை என்ற பெயரில் எதையாவது ஒலிக்கவிடாதீர்கள் என்று அனிருத்துக்கு யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள் போல. மிகவும் அடக்கி வாசித்திருக்கிறார். தேவையான இடங்களில் கலக்கிவிட்டார். பல இடங்களில் மௌனமாகவும் இருந்திருக்கிறார்.

ஒட்டுமொத்தமாக, கதையே இல்லாமல் வசனங்களுக்காகவே இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்க வேண்டும். படத்தின் ஹீரோ வசனம் எழுதியவர்தான். அதிலும் அந்த ஹ்யூமர் நோ சான்ஸ். படம் தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை இப்படி மனம் விட்டு ஒரு தமிழ்ப் படத்தை பார்த்து நாளாகிவிட்டது. அதிலும் அனைத்து நடிகர்களும் கலக்கி விட்டார்கள்.

துடக்கம் (M) – பெயரைப் பார்த்த உடனேயே புரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். பாதிப் படம் பார்க்கும் வரை அது மோகன்லாலின் மகள் திரைப்படம் என எனக்கு உறைக்கவில்லை. மோகன்லாலின் திரைப்படம் என்று நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு ஹீரோ இத்தனை தாமதமாக வருவது இந்தப் படமாகத்தான் இருக்கும் என்று நானாகவே மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டு, இதோ மோகன்லால் வந்து விடுவார், இதோ கீரிக்கும் பாம்புக்கும் சண்டை வந்துவிடும் என்று பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

Spoiler ahead.

படத்தில் கதாநாயகி காணாமல் போய் பத்திரமாக வீட்டுக்கு வந்து விட, என்ன எழவுடா இது திரைக்கதை என்று எரிச்சலுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், யூ அவேக் என்று யாரோ ஹை டெசிபிலில் காதில் கத்த, எப்போது தூங்கினேன் என்றே தெரியாமல் அதிர்ச்சியில் கண் முழித்துப் பார்த்தால், ஹாஃப் ஒயிட்டில் மோகன்லால் ஏதோ எந்திரி என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அடடா மோகன்லால் வந்துவிட்டார் என்று பார்த்தால் அடுத்த 20 நிமிடத்தில் படம் முடிந்து விட்டது‌ என்ன கொடுமை பண்ணி வைத்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள். விஸ்மயா மோகன்லாலின் முதல் திரைப்படம் என்பதற்காக துடக்கம் என்று வைத்திருக்கிறார்கள் போல‌ அதற்காக இப்படித் தற்காப்புக் கலையெல்லாம் சொல்லித் தருவேன் என்பதெல்லாம் ஒரு கதையா? அதுவும் மோகனாலும் விஸ்மயாவும்! விளங்குமா? ஜெய ஜெய ஹோவில் மனைவியைக் கணவன் மிதிக்கவும், அதை இந்தியாவே கொண்டாடவும், அப்படிக் கொண்டாடுவார்கள் என நினைத்து விட்டார்கள். மிடில.

தூக்கம் வரவில்லை என்றால் பலமாகச் சிபாரிசு செய்கிறேன். பாதிக்குப் பிறகு தூக்கம் உறுதி.

அன்பே டயானா – சுமாரான திரைப்படம். லோ கிளாஸ் காமெடித் திரைப்படம் போல வளவளவென்று பேசியே கழுத்தறுத்து விட்டார்கள். குறிப்பாக, பரிதாபங்கள் கோபி படத்தைத் தனியாளாகக் கெடுத்துக் குட்டிச்சுவராக்கி விட்டார். ஹீரோ பாரி மிகச் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். கதாநாயகி மிக அழகு. பெரிய அளவில் ஜெயிப்பார். ரோஜா சேத்தன் அருமை. கடைசியில் கொஞ்ச நேரம் ஏதோ கொஞ்சம் பரவாயில்லை. சில காட்சிகள் சிரிக்க வைத்தன. நேரம் போகாமல் தவிப்பவர்கள் மூளையைக் கழட்டி விட்டுப் பார்க்கலாம். பார்க்காவிட்டால் நஷ்டம் ஒன்றும் இல்லை. ஜமா எடுத்த இயக்குநரின் அடுத்த படம் இத்தனை தட்டையாகச் சம்பந்தமே இல்லாமல் பைத்தியக்காரத்தனமாக இருந்திருக்கத் தேவையில்லை. ஒரே ஆறுதல் படம் முழுக்க வரும் அழகான தெலுங்கு. பலமுறை நான் யோசித்திருக்கிறேன், ஏன் தமிழ்த் திரைப்படங்களில் இங்கேயே தமிழர்களாக வாழும் தெலுங்கு, கன்னட, மலையாள மக்களின் மொழி வருவதில்லை என. அந்தக் குறையை இந்தப் படம் முதன்முறையாக ஓரளவு போக்கியிருக்கிறது.

த்ரிடம் (M) – உச்சரிப்பு சரியா எனத் தெரியவில்லை. சுமாரான படம். கடைசி 20 நிமிடங்களில் மிரட்டி இருக்கிறார்கள் என்று பலர் சொல்லி இருந்தார்கள். உண்மையில் ஆரம்பக் காட்சிகள் மிக மெதுவாகப் போனாலும் அதில் ஒரு இயல்புத்தன்மையும் நம்பகத்தன்மையும் இருந்தன. அதை ஒரே நொடியில் மாற்றி, பார்வையாளர்களுக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அந்தக் காட்சி அமைக்கப்பட்டது போல் இருந்தது. அந்த காட்சியும் நன்றாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அதற்குப் பிறகு அவ்வளவு தானா என்று தோன்றி விட்டது.

மொத்தத்தில் படம் படு சுமார். தேவையற்ற பல காட்சிகள். பார்வையாளர்கள் தவறாக நினைக்க வேண்டும், உண்மையைக் கண்டுபிடித்து விடக்கூடாது என்பதற்காகவே வலிந்து திணிக்கப்பட்ட பல சம்பவங்கள்.

ஒரே ஒரு உருப்படியான விஷயம், ஷேன் நிகம்மின் நடிப்பும், நல்ல போலீசாகத் தன்னைக் காட்டிக் கொள்ளும் ஒருவரின் நடிப்பும்.

ஷேன் நிகம்மின் படங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். சில முக்கியமான படங்கள் நடித்திருக்கிறார். இவரது இன்னொரு படம் இன்னும் பார்க்காமல் இருக்கிறது. அதை எப்படியாவது இன்றோ நாளையோ பார்க்க வேண்டும். பார்த்து விட்டுச் சொல்கிறேன்.

கர – என்ன கண்றாவியா படம் எடுத்து வைக்கிறீங்க! பார்க்க முடியல. 1980ல் வந்திருந்தால் கூட காமெடியாகத்தான் இருந்திருக்கும். கே.எஸ்.ரவிக்குமாருக்கு யாரோ நிச்சயம் தேசிய விருது கிடைக்கும் என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள். அவரது நடிப்பைப் பார்க்கவே எரிச்சலாக வருகிறது. மேக்கப் நன்றாக இருந்தாலும் கூட அவரது நடிப்பைப்‌ பார்க்க முடியவில்லை.

தனுஷ் ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை எதையோ சாப்பிடக்கூடாத ஒன்றைச் சாப்பிட்டு விட்ட மாதிரி முகத்தை வைத்திருக்கிறார். ஏன் என்று தெரியவில்லை.

பல காட்சிகள் இன்னுமாயா இப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறீங்க என நினைக்க வைத்தது. போலீசை முதுகிலிருந்து கீழே தூக்கிப் போட்டு அடிக்கும் காட்சியில் வாய்விட்டுச் சிரித்து விட்டேன். டிராக்டரிலேயே பேங்க் மேனேஜர் இடித்து உயிரிழப்பதெல்லாம் பெரும் கொடுமை. அதில் கருப்புசாமி துணை வேறு. ஹீரோ கருப்பு சாமியை திருடுவதற்கு மட்டுமே கும்பிடுகிறான். குடும்பம் குட்டி நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று கும்பிடுவதே இல்லை. அதைவிட கொடுமை, பணம் கட்ட ஒருவர் பேங்குக்கு வரும்போது அவரிடம் திருடாமல் அதை பேங்க்கிலேயே போட்டுவிட்டு பிறகு பேங்கில் இருந்து திருடுவதெல்லாம் அடேய்களா…

முதலில் ஆரம்பக் கட்சியிலே திருடனாகக் காட்டிவிட்டு, நான் என் பணத்தைத் திருடுகிறேன் என்று சொல்வதெல்லாம் பெரும் கொடுமை.

படம் பேங்கைப் பற்றிய படம் என்று புரியவே ஒரு மணி நேரம் ஆனது. இதில் இன்னொரு கொடுமை, இது 1990களில் நடக்க நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவே முக்கால் மணி நேரம் எனக்கு ஆகிவிட்டது. இந்த லட்சணத்தில் திரைப்படம் எடுத்தால் எவன் பார்ப்பான்?

அதைவிட மன்னிக்கமுடியாத கொடுமை, அப்பாவின் பிணத்தை அனாதைப் பிணமாக ஆஸ்பத்திரியில் வைத்து விட்டு, அவரைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் பணத்தைத் திருடப் போராடுவதெல்லாம் என்ன விதமான லாஜிக்? அதை விட நாலு கொள்ளிக்கட்டையை வாங்கிக் கொள்ளி வைத்து எரித்துத் தொலைத்திருக்கலாம்.

அதிலும் ஆக சிறந்த காமெடி சீன், அந்த மருமகள் வீட்டில் காலை வைக்கிறாள், மாமனார் மண்டையைப் போட்டு விட்டார். பட டிஸ்கஷனில் ஒருத்தன்கூடவாய்யா சொல்லிருக்க மாட்டீர்கள், இப்படி எல்லாமா கதை யோசிப்பது என்று?

இந்த ‘கொடுமை’ இயக்குநரின் பெயரைக் குறித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அவர் பக்கமே இனி திரும்பக் கூடாது.

அதிரடி (M) – இளமைச் சரவெடி என்று பெயர் வைத்திருக்க வேண்டும். தொடக்கக் காட்சியிலேயே மிரள வைக்கிறார்கள். அடுத்த நொடி படம் வேறு மூடில் பயணிக்கிறது. தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை கல்லூரிதான். முழுக்க முழுக்க இளைஞர்களின் கல்லூரி விளையாட்டு. கதை ஒன்றுமே இல்லை. திரைக்கதையிலும் நடிகர்களின் நடிப்பிலும் எடிட்டிங்கிலும் பின்னணி இசையிலும் பரத்தி விட்டார்கள். இடையில் ஒரு பத்து நிமிடமும் கடைசிச் சண்டையில் ஒரு ஐந்து நிமிடமும் கொஞ்சம் தொய்வாகப் போனாலும் ஒட்டுமொத்தமாக மறக்க முடியாத அனுபவமாக அமைந்து விட்டது. தீவிரமான மலையாளத் திரைப்படங்களைப் பார்ப்பவர்களுக்கு இந்தப் படம் செட் ஆகாது. மாறாக நம்ம ஊர் டிராகன் போன்ற திரைப்படங்கள் பிடிக்கும் என்பவர்கள் நிச்சயம் இந்தப் படத்தைப் பார்க்கலாம்.

பல காட்சிகள் அருமை. அதிலும் குறிப்பாக கிளைமாக்ஸ் காட்சியை ஒட்டி அந்த ப்ரொபசர் பேசப் போகும்போது நல்ல உத்தி என்று நினைக்கும் போதே அடுத்த நொடி அதைவிட அட்டகாசமான உத்தியைப் பயன்படுத்தியது பக்கா சரவெடி தான். வினீத் அவராகவே வருகிறார். எத்தனை காட்சிகளில் அவரை மட்டம் தட்டி வசனம் எழுதி இருக்கிறார்கள்! அதை எல்லாம் அவர் கண்டு கொள்ளவே இல்லை.

பாசில் ஜோசப் கலக்கி இருக்கிறார்.

25 வயது மனநிலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியும் என நினைப்பவர்களுக்கு மட்டுமான படம்.

தலைவர் தம்பி தலைமையில் – சுமாரான திரைப்படம்தான். ஆனாலும்…

படம் முழுக்க வெட்டு குத்து ரத்தம் போன்றவை இல்லை என்பதற்காகவும், கஞ்சா குடி எனப் படம் நெடுக வலிய திணிக்காமல் இருந்த காரணத்துக்காகவும் ஒரு முறை பார்க்கலாம். இன்னும் வேறு சில விஷயங்களுக்காகவும் பார்க்கலாம். இயக்குநர் மலையாளி என்பதாலோ (ஃபேலிமி) என்னவோ மலையாளத் திரைப்படத்தைத் தமிழில் பார்ப்பது போன்ற ஓர் உணர்வு. ஃபேலிமி அளவு இல்லையென்றாலும், அழகான உணர்வுதான். நேரடி சிறிய பட்ஜெட் மலையாளத் திரைப்படங்கள் பிடிப்பவர்களுக்கு இந்தப் படம் நிச்சயம் வெறுக்காது.

மிக எளிய கதை. முதல் ஒரு மணி நேரம் கலகலப்பாகவே இருந்தது. பின்னர்தான் கொஞ்சம் இழுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. முடிவை வேறு மாதிரி யோசித்திருக்க வேண்டும். படத்தின் மிகப்பெரிய ப்ளஸ் பாயிண்ட், மலையாளத் திரைப்படங்களில் வருவது போலவே அனைவரும் சிறப்பாக நடித்தார்கள். சிறிய வேடத்தில் நடிப்பவர்கள் உட்பட. கொஞ்சம் சுமாராக நடித்தார் என்றால் அது ஜீவா மட்டுமே. தம்பி ராமையா, இளவரசு இருவரும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியவர்கள்.

படத்தில் சில காட்சிகள் மனதில் பச்சக்கென்று ஒட்டிக்கொண்டன. குழிக்குள் காதலி காதல் காதலனைக் கட்டிக் கொள்ளும் காட்சி. தம்பி ராமையா தன் பொண்ணு வீட்லதான் இருக்கா என்று சொன்னபடியே வீட்டுக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொள்ளும் காட்சி. இந்தக் கதவை மூடிக்கொள்ளும் காட்சியைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக் காரணம், அதைச் சரியான இடத்தில் நிறுத்தியதுதான். தொடர்ந்து அழுவது போலக் காண்பிக்காமல் அப்படி நிறுத்தியது அழகாகவே இருந்தது.

நேரமும் பொறுமையும் இருப்பவர்கள், மினி மலையாளத் திரைப்படத்தைத் தமிழில் பார்க்க விரும்புபவர்கள், நாகர்கோவில் வட்டார வழக்கை உருப்படியாகக் கேட்க நினைப்பவர்கள் நிச்சயம் பார்க்கலாம். மற்றவர்கள் அந்தப் பக்கம் போய் விடாதீர்கள்.

தக் லைஃப்

படத்தின் ப்ளஸ் – இடைவேளை வரை பார்க்கும்படியாக இருக்கிறது. சிம்புவுக்கும் கமலுக்குமான பல காட்சிகள் அருமை.

இடைவேளை ப்ளாக் – யூகிக்க முடியக்கூடியது என்றாலும் அருமை.

பின்னணி இசையும் கேமராவும் துல்லியமான ஒலியும் அட்டகாசம்.

பின்னர் ஆரம்பிக்கிறது சனி. இடைவேளைக்குப் பிறகு படம் நகரவே இல்லை. அப்படியே உட்கார்ந்துகொண்டு விட்டது. ஒரே பழி வாங்கும் படலம் மட்டுமே.

கமலின் வயதான ரொமான்ஸ் பார்க்க சகிக்கவில்லை, சில காட்சிகளே வந்தாலும்.

காயல்பட்டின திருநெல்வேலி வட்டார வழக்கு – கமல் இதை தயவுசெய்து விட்டுவிடவேண்டும் என்று கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

சிம்பு வெர்சஸ் கமல் என்று அட்டகாசமாக உருவாக்கிவிட்டு, அதிலும் குறிப்பாக திரிஷாவை மையப்படுத்தி ஒரு எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்திவிட்டு அதை அம்போவென்று விட்டுவிட்டார்கள்.

தேவையற்ற டிஸ்டிராக்‌ஷன்ஸ் பல. போலிஸுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் டைவர்ஸ் என்று காண்பிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? இப்படிப் பல.

பல நல்ல நடிகர்கள் வீண். ஜோர்ஜ் பாவம் சும்மா விடாது.

கமலுக்கு வயதாகிவிட்டது. உயிரைக் கொடுத்து நடிக்கிறார், ஆனால் ஒட்டவில்லை. பலவீனமான கதை, சொதப்பலான திரைக்கதையே காரணம்.

வயதான கமல் போதிதருமர் போல இருக்கிறார்.

பௌத்த கோவில் தற்காப்புக் கலை என்றதும் இங்கயுமா என்று ஜெர்க்கானது. அதேதான். மணிரத்னம் ஷங்கர்2வாகி மீண்டும் இந்தியன் 2 வைப் பார்ப்பது போலத் தோன்றிவிட்டது.

மணிரத்னம் போன்ற பொறுப்பான இயக்குநரின் படம் போலவே இல்லை. செக்கச்சிவந்த வானம் கலரில் இருந்து மணிரத்னம் இன்னும் வெளிவரவே இல்லை. அதே கேங்க் வார் எரிச்சல்தான் இதிலும்.

அதிலும் எந்த இடத்திலும் ஹீரோ வருவான், எப்படியும் பிழைப்பான் என்பதெல்லாம் தாங்க முடியவில்லை. முன்பெல்லாம் ரஜினியை கிண்டல் செய்வார்கள். மணிரத்னம் இருந்தும் பழைய ரஜினி படங்களைவிட மோசமான காட்சிகள் இதில்.

சக்திவேல் ராயப்பன் என்ன இண்டர்நேஷனல் டானா? நினைத்தால் விமானம், ஹெலிகாப்டர்! அவர் ஏன் நேபாள் போகிறார் என்பதே புரியவில்லை.

நாஸரைக் கொல்லும் காட்சியில் வசனம் அருமை. அதேபோல் வால்பேப்பரில் நாசரின் முகம் நல்ல யோசனை. ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால், அது தவறான காட்சி. அதை எப்படி ஒருவன் வைத்திருப்பான்?

அரதப்பழசான கதை. அதில் கூட பிரச்சினையில்லை. ஆனால் திரைக்கதை படு திராபை. அதிலும் க்ளைமாக்ஸ் பாசமலர் ரேஞ்ச்.

தியேட்டரில் பார்க்க காரணங்கள் – கேமரா, பின்னணி இசை, துல்லியமான ஒலி, முக்கியமாக சிம்பு. படத்தின் ஒரே ப்ளஸ் சிம்பு மட்டுமே.

பின்குறிப்பு: முத்தமழை எந்த வெர்ஷன்னா சண்டை போடறீங்கன்னு எந்த வெர்ஷனையும் இப்படத்தில் வைக்கவில்லை மணிரத்னம்!

இன்னொரு விஷயம். கமல் மனைவி மனைவி என்று உருகுவாராம். ஆனால் இன்னொரு செட்டப்பையும் வைத்திருப்பாராம். மனைவி அதை சாதாரண பொறாமையோடு பேசிவிட்டு, கணவனுடன் சந்தோஷமாக வாழ்வாராம். அதில் ஒரு டயலாக் வேறு, சிலருக்கு BP, சுகர் வர்ற மாதிரி எனக்கு இது என்று! ம்எதையெல்லாம் நார்மலைஸ் செய்வது என்று விவஸ்தை இல்லையா? அதிலும் மணிரத்னம் படத்தில்.