மூன்றாம் மொழிக் கொள்கையில் திமுக செய்து வருவது உச்சகட்ட உணர்ச்சி நாடகமே அன்றி வேறில்லை.
தினம் தினம் இப்படி உணர்ச்சியைத் தூண்டும் வகையில் ஒரு வரிக் கருத்தைச் சொல்லிச் செய்யும் அரசியல் திமுகவினருக்கு எளிதாக இருக்கிறது. அனைத்தையும் ஆதாரத்துடன் மறுத்துப் பேசும் அண்ணாமலையின் அரசியலை எதிர்கொள்ள முடியாமல் இந்த ஒற்றை வரி உணர்ச்சித் தெறிப்பு அரசியலில் அவர்கள் தஞ்சம் கொள்கிறார்கள்.
பி எம் ஸ்ரீ திட்டத்தில் தரப்படும் பணம் உரிமைப் பணம் அல்ல. நீங்கள் அந்தத் திட்டத்தில் சேராதவரை அந்தப் பணத்தைக் கேட்க எந்த மாநிலத்துக்கும் எந்த ஓர் உரிமையும் இல்லை. பிஎம்ஸ்ரீ திட்டத்தில் சேர மாட்டோம் என்பது மாநிலத்தின் உரிமை. அதில் சேராவிட்டால் பணம் கிடையாது என்பது விதி.
பிஎம்ஸ்ரீ திட்டத்தின் கீழ் தமிழ்நாட்டில் அதிகபட்சம் 300 பள்ளிகள் வரலாம். இதை அனுமதித்து, மத்திய அரசுப் பங்குத் தொகையையும் பெற்றுக்கொண்டு, இங்கே ஹிந்தி அல்லாத மற்ற இந்திய மொழிகளைக் கற்றுத் தரும் வேலையை ஓர் சாதுர்யமான மாநில அரசு செய்திருக்கும். ஆனாம் நம் மாநில அரசுக்கு அந்தச் சாதுர்யம் இல்லை. காரணம், அவர்களுக்குத் தேவை எப்போதுமே பிரசார அளவிலான அரசியல் மட்டுமே.
அரசுப் பள்ளிகளின் தரத்தை உயர்த்த முடியாமல், கல்வித் தரத்தைக் கூட்ட முடியாமல், மற்ற பள்ளிகளின் தரத்தில் கை வைப்பதையே இவர்கள் வழக்கமாகக் கொண்டார்கள். சமச்சீர்க் கல்வித் திட்டம் வந்ததே அனைவருக்கும் ஒரே கல்வி என்பதற்காகத்தான். ஆனால் இன்று அமைச்சர்களின் மகன்(ள்)கள் மூன்று மொழி கற்கிறார்கள், ஆனால் ஏழை அரசுப் பள்ளி மாணவரால் அப்படிக் கற்க முடியவில்லை என்னும் ஆதாரமான கேள்வியை சாய்ஸில் விட்டுவிட்டார்கள்.
தமிழுக்கு இவர்கள் என்ன செய்துவிட்டார்கள் என்றால் அதிலும் மலைப்பே மிஞ்சும். தமிழை உணர்வு ரீதியாகத் தூண்டிவிடுவதைத் தவிர இவர்கள் எதுவுமே செய்ததில்லை. 2010 வரை, அதாவது திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சி அமைந்து 43 வருடங்கள் வரை தமிழைப் படிக்காமல் ஒருவர் தமிழ்நாட்டில் 12ம் வகுப்பு வரை படித்துவிடலாம் என்கிற நிலைமைதான் இருந்தது.
சரி, தமிழையாவது உருப்படியாக வளர்த்தார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு பன்னிரண்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள் சிலரை அழைத்து அவர்களை தமிழில் எழுதச் சொல்லிப் பாருங்கள். உங்களுக்குப் பேரதிர்ச்சியே மிஞ்சும். கேட்டால் தமிழ் எங்கள் உணர்வுமொழி, அறிவல்ல என்று வாய்ச்சவடால் பேசுவார்கள். அறிவுள்ளவர்கள் இதைச் சொல்ல வெட்கப்படவேண்டும்.
தமிழை உணர்வுரீதியாக அணுகுபவர்கள், அந்த மொழிக்கு என்னவெல்லாம் செய்யவேண்டும் என்றுதான் யோசிப்பார்கள். அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளில் தமிழை எப்படி எடுத்துப் போவது என்று திட்டம் தீட்டுவார்கள். ஆனால் இவர்கள் அரசுப் பள்ளியின் தரத்தைக் கூட்டாமல், ஆசிரியர்களின் தரத்தை உயர்த்தாமல், அவர்களைத் தங்கள் வாக்கு அரசியலுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தி, ‘டீச்சர்ஸ் ஓட்டு எங்களுக்குத்தான்’ என்று வெற்றுப் பெருமை பேசி, இன்று தமிழை ஒழுங்காக எழுதத் தெரியாத, படிக்கத் தெரியாத பல கோடி பேர்களை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். கேட்டால் தமிழ் எங்கள் உணர்வாம். இதைச் சொல்ல நாணமற்றவர்களின் கூட்டத்துடன் என்ன பேசுவது!
The DMK’s stance on the third language policy is nothing more than an emotional ploy.
The DMK finds it easy to make simplistic statements daily. They can’t handle Annamalai’s evidence-backed politics, so they resort to emotionally charged, one-liner politics.
Subsidies from the PM Shri scheme aren’t a state’s entitlement. States don’t have the right to demand those funds unless they participate in the scheme. While it’s a state’s prerogative not to join the PMSREE scheme, a savvy state government would have signed the MOU, ensuring students could learn any Indian language besides Hindi. Unfortunately, our state government lacks such tact, opting instead for propaganda politics.
The Uniform Education Scheme aims for universal education. However, while ministers’ children learn three languages, poor government school students are deprived of such opportunities.
The DMK’s contributions to the Tamil language are negligible. Until 2010, 43 years after Dravidian parties emerged as ruling parties, students could complete their 12th grade in Tamil Nadu without studying Tamil.
Had they properly developed Tamil, it might be different. But ask a few Class XII students from government schools to write in Tamil, and you’ll be shocked by their inability. Dravidian parties consider Tamil an emotional language, not a scholarly one—a sentiment that should be met with embarrassment.
Those who approach Tamil with genuine emotion would think about its preservation and progress. They’d strategize on how to pass Tamil down to the next generation. Instead, by not enhancing the quality of government schools or teachers, focusing solely on vote politics, and boasting about ‘teacher votes,’ they’ve created millions who can’t read or write Tamil properly. And yet, they claim Tamil stirs their emotions—this is disgraceful.
