மாமனிதன் – பல முக்கியமான தமிழ்ப் படங்களை நான் இன்னும் பார்க்கவில்லை. அதில் ஒன்று மாமனிதன். இப்போதுதான் பார்த்தேன்.
எப்போது நினைத்தாலும் மனதில் பாரத்தைக் கொண்டு வரக் கூடிய திரைப்படமான மகாநதியின் இன்னொரு நகல் இத்திரைப்படம். கதையாக முதல் பாதி அப்படியே மகாநதி. அதிலும் மலையாளி ஒருவர் ஏமாற்றுவதை அப்படியே ஒரே போல் வைக்காமல் இருந்திருக்கலாம். இரண்டாம் பாதி கொஞ்சம் மகாநதியின் சாயலுடன்.
மகாநதியில் இருந்த யதார்த்தம் எப்போதும் நம் மனதைப் பதற வைத்தபடி இருக்கும். இதிலும் அப்படியே. இப்படத்தின் முதல் பாதி, தரத்திலும் உணர்விலும் மகாநதி அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும், கொஞ்சம் பதறத்தான் வைக்கிறது. இரண்டாம் பாதி வெறும் தேடலாக அமைந்துவிட்டது இத்திரைப்படத்தில். பெரிய பலவீனம் இது.
வலிந்து கதாநாயகன் மூலமாக மனிதம் மனிதம் என்று இயக்குநர் ஓரமாக நின்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாரோ என்கிற தோணல் இன்னொரு பலவீனம். மகாநதியில் இந்தக் குரல் இல்லை. அதேசமயம் கமல் தொடர்ந்து கேள்விகளை அதில் கேட்டுக்கொண்டே இருப்ப்பார். அவரது மகளைத் தொலைத்துவிட்டு அவர் கேட்கும் கேள்விகள் நம் சமூகத்தின் மீதான விமர்சனமாகவும் ஒலித்ததால் அது தனியே தெரியவில்லை. இதில் ஒரு செயற்கைத்தனம் தெரிகிறது.
விஜய் சேதுபதி நன்றாகத்தான் நடிக்கிறார் என்றாலும், என்னவோ எனக்கு ஒரு விலகல் இருக்கத்தான் செய்தது.
யுவனின் பின்னணி இசை பல இடங்களில் ராஜாவின் இசை போலவே இருந்தது.
மலையாளம் பேசும் காட்சிகள் வருவதாலோ என்னவோ இப்படமும் மலையாளப் படம் போல மெல்ல நகர்ந்தது. பொறுமையாகப் பார்த்து முடித்தேன். முதல் பாதியில் முதல் அரை மணி நேரம் கொஞ்சம் பொறுமையைச் சோதித்தாலும், அடுத்த ஒரு மணி நேரம் தந்த பதற்றத்தைப் படம் முழுக்கத் தக்க வைத்திருந்தால், படம் இன்னும் ஆழமாக இருந்திருக்கும்.
